Verslagen

Jawel beste lezers, u leest het goed. Geen tikfout, geen drukfout en ook geen aprilgrap in september. Onze veteranen gingen met 0-2 onderuit tegen een bijzonder sterk De Ware Vrienden. Al had het scorebord er gerust helemaal anders kunnen uitzien.

Van bij het eerste fluitsignaal werd duidelijk dat De Ware Vrienden niet gekomen waren om op de foto van de ploegvoorstellig te komen. De bal ging vlot rond en onze veteranen mochten vooral achter de schaduwen van hun tegenstanders aanlopen.

Na zeven minuten volgde het eerste alarmsignaal. Een kopbal van de bezoekers scheerde rakelings naast de paal. Gelukkig bleef onze hartslag toen nog binnen de medische normen.

Dat was meteen ook het startschot voor Stal. Een snelle tegenprik, opgezet door Vints, kwam bij Jelle terecht. Die haalde uit met zoveel overtuiging dat de bal waarschijnlijk nog altijd onderweg is richting Beverlo. Zijn schot kraakte minstens even hard als later op de avond Tommy zijn knie.

Het volgende kwartier werd er gevochten voor elke vierkante centimeter gras. Onze veteranen zagen af, maar De Ware Vrienden werden er stilaan moedeloos van. Elke counter van Stal werd vakkundig foutief afgestopt. Tactisch slim misschien, maar schoon voetbal was het niet bepaald.

Op een vrije trap kregen we bijna loon naar werken. De bal zoefde richting kruising, maar hun doelman pakte uit met een duik waar zelfs de sportpagina's van maandag vol van zouden staan. Een echte "Gazette-duik".

Niet veel later verscheen Fre moederziel alleen voor doel. Helaas bleek hun keeper meer muur dan mens. Fre koos voor de kortste weg richting doel, maar botste letterlijk op het beton.

Onze veteranen hadden op dat moment gerust op voorsprong kunnen staan.

Marnic bleef ondertussen zijn gebruikelijke kilometers vreten en kreeg bijna een perfect uitgevoerde natrap cadeau. Waarom? Omdat sommigen verliezen nog altijd moeilijker vinden dan lopen.

Op slag van rust moest Tommy nog eens redding brengen. Een prachtig uitgespeelde kans werd door hem van de lijn gehaald. Zo trokken we de rust in met een brilscore en vooral veel geloof.

Tweede helft: zuurstof of toverdrank?

Wat er tijdens de rust gebeurd is bij De Ware Vrienden blijft een mysterie. Maar ofwel stond er zuurstof in de kleedkamer, ofwel hadden ze stiekem de batterij van een elektrische fiets aangesloten.

Ze kwamen als een wervelwind uit de kleedkamer. Alles wat bewoog werd omver gelopen. Helaas ook Tommy. Bij een stevige charge bleef hij net buiten de zestien liggen. Onze veteranen riepen massaal om het spel stil te leggen. Sportiviteit, weet u wel.

De bezoekers dachten daar anders over.

Terwijl onze verdedigers al half gestopt waren uit bezorgdheid, liep een aanvaller vrolijk verder tussen de stilstaande kegels en werkte eenvoudig af.

0-1.

Niet bepaald de schoonheidsprijs voor fair play.

De frustraties namen toe, maar Stal herpakte zich. We schakelden over op man-tegen-man achterin om het middenveld wat ademruimte te geven. Dat werkte behoorlijk goed. Alleen bleef het creëren van kansen een moeilijke opdracht.

Halverwege de tweede helft sloeg het noodlot opnieuw toe. Tommy snoepte knap een bal af, maar kreeg daarbij een ongelukkige por in de achterkant van de knie.

Wat volgde was een mix van geroep, getier en pijnlijke grimassen.

Het verdict achteraf was hard: een gescheurde meniscus.

Namens heel Stal Sport wensen we Tommy veel beterschap en een voorspoedig herstel.

Ondanks die mokerslag gingen onze veteranen niet tegen het canvas. Integendeel. We creëerden nog drie uitstekende doelkansen. Maar als de bal er niet in wil, dan wil hij er niet in.

En zoals dat dan meestal gaat in het voetbal...

De Ware Vrienden staken nog één keer het veld over en scoorden wel.

0-2.

Wedstrijd gespeeld.